Tuur’s blog

  • u bent de

    • 17,992 ste bezoeker
  • archief

verhaal, een cappucino lang

Posted by tuuruyttenhove op februari 25, 2009

Ik heb een dagje vrijaf. Dus een koffietje drinken kan lang duren. Ik zat boven een overheerlijke cappucino bij de ‘simon says” in Gent toen dit schrijfsel me te binnen schoot. Misschien word het nog meer, misschien stopt het hier maar wordt er uitgediept, misschien blijft het voor eeuwig zo maar laat me vooral weten wat je ervan vindt. En als je eens een cappucinootje wil gaan drinken, laat het mij dan zeker weten.

hier is het.

DE TAFEL.

Jij bent een tafel, zei hij, en zette zijn glas in haar schoot. Na drieëntwintig jaar eindelijk tot een besluit gekomen.
Drieëntwintig? Of waren het er meer? Maurice was ondertussen de tel kwijt. Het was lang. Te lang. Zijn vrouw was door de tijd herleid tot een object. Een constante in z’n leven, maar zonder betekenis. En nu was ze plots die tafel.
Het besef kwam tijdens één van hun avonden. Gezellig samenzijn noemde de tafel het tafereel. In feite was het niet meer dan een avond teevee gapen. Niet praten. Zeker niet praten over hun leven apart. En wat niet praat is een object. En ze konden nog wel een tafel gebruiken.

Maurice nam nog een slok van zijn bier en keek naar zijn kersverse tafel. Het was een stevige tafel. Eentje vol vleselijke kwabben die zich langs de poten een pad naar beneden werkten. Het blad spreidde zich hobbelig van kruin tot kont.
Wat een design, dat hij. Geen klote-IKEA-zooi waar hun appartementje op het twaalfde was mee volgestouwd. Maar vol, stevig topdesign.

Maurice geeuwde, zapte de teevee terug tot een zwart levenloze bak en kwam moeizaam recht. Hij liet zijn tafel achter en ging slapen. Alleen kroop hij onder de vuilwitte lakens. 
Had ik haar maar tot een urinoir bedacht want daar speelde zijn blaas hem al parten. Maurice stond loom op om zijn eieren te gaan afgieten, zoals zijn collega’s het wel eens hadden genoemd. Hij hield het veel liever, zoals zijn moeder, bij het ritueel.

Zijn moeder was een prachtvrouw. Een welbespraakte slanke vrouw met een neus voor mode. Niet zoals de tafel die zich meestal beperkte tot gordijnen die zelf de meest ouderwetse caravan nog ontsierden. Vadsige groene met grote blauwe bloemen. Eigenlijk konden ze zelf niet als tafelkleed dienen. Morgen even langs de interieurzaak, dacht hij toen hij in het koude bed terugkroop.

De dag erop zat zijn tafel nog steeds in de zetel. Wat moet dat nu weer, schreeuwde hij, tafels horen op de grond! Op handen en knieën en vlug een beetje.
De tafel zuchtte, stond op en volgde zijn bevel.
Veel beter!

Advertenties

2 Reacties to “verhaal, een cappucino lang”

  1. Stijn said

    Dat leest verdacht vlotjes, voor zo’n monstertekst te zijn… 🙂

  2. Fré said

    Leuk, op mijn blog staan er soms ook schrijfseltjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: